//  Budownictwo
 

Metody docieplenia budynku

Docieplenie domu może zostać wykonane kilkoma metodami. Jedną z najchętniej stosowanych metod docieplenia domu jest metoda lekka mokra. W metodzie tej materiałem termoizolacyjnym może być wełna mineralna lub styropian. Wybrany przez inwestora materiał termoizolacyjny mocowany jest do powierzchni domu, a następnie izolacja pokrywana jest zaprawą klejową, zbrojeniem z włókna szklanego, a na koniec tynkiem cienkowarstwowym. Docieplenie domu możemy wykonać także metodą lekką prefabrykowaną. Do wykonania docieplenia domu tą metodą używane są płyty ze styropianu, na który została fabrycznie nałożona warstwa tynku. Tynk ten jest dodatkowo wzmocniony wykonaną z włókna szklanego siatką. Styropian ten nosi nazwę styrobloku. Styroblok mocuje się do ściany uprzednio wyrównanej, oczyszczonej i zagruntowanej. Stryroblok po zamontowaniu na ścianie może zostać pomalowany farbą elewacyjną. Przed naniesieniem farby elewacyjnej konieczne jest pokrycie styrobloku gruntem. Dom możemy ocieplić także metodą lekką suchą. W tym przypadku materiałem termoizolacyjnym mogą być płyty styropianu, wełna szklana lub mineralna, europerl, pianka poliuretanowa lub ekofiber. Po wykonaniu docieplenia z wykorzystaniem jednego z tych materiałów termoizolacyjnych konieczne jest ułożenie elewacji. Inną metodą docieplenia domu jest metoda mokra ciężka. W tej metodzie materiałem termoizolacyjnym jest wełna mineralna. Jest ta najbardziej ciężka warstwa docieplenia.

Jakie ogrodzenie wykonać

Ogrodzenie posesji możemy wykonać z bardzo różnorodnych materiałów. Ponieważ jednak ogrodzenie jest pierwszą rzeczą, na którą zwracają uwagę odwiedzający nas goście i przechodnie, powinniśmy wykonać je tak, aby było jak najlepiej dopasowane do bryły domu. Ogrodzenie posesji może zostać wykonane z drewna. Bardzo często spotykanym rozwiązaniem są ogrodzenia, których wszystkie elementy, a więc przęsła i słupki, wykonane zostały z drewna. Jednak możliwości wzniesienia drewnianych ogrodzeń jest znacznie więcej. Drewniane ogrodzenie śmiało można wznieść także tak, że słupki ogrodzenia będą wykonane z metalu, kamienia, betonu lub klinkieru, a z drewna zostaną wykonane jedynie przęsła ogrodzenia. Przęsła drewnianych ogrodzeń to najczęściej pionowe deski, które następnie montowane są do wykonanych z metalu płaskowników. Drewniane ogrodzenie możemy zostać wykonane inaczej, wtedy pionowe, ukośne lub poziome listwy wypełniają drewnianą ramę. Ogrodzenia drewniane wymagają regularnej konserwacji. Ogrodzenia mogą zostać wykonane także z kamienia. W porównaniu z ogrodzeniami drewnianymi są znacznie mniej kłopotliwe, nie trzeba ich bowiem konserwować. Innym rodzajem ogrodzeń są ogrodzenia klinkierowe. Klinkier użyty do budowy ogrodzenia stwarza wiele różnorakich możliwości. Możemy zbudować ogrodzenie wyłącznie z klinkieru, możemy też połączyć klinkier z metalem lub drewnem. Innym rodzajem ogrodzeń są ogrodzenia z metalu lub ogrodzenia murowane.

Krótko o klinkierze

Materiałem chętnie używanym do wykończenia wnętrz domu, ale także i jego otoczenia jest klinkier. Klinkier jest twardym, mało nasiąkliwym i mrozoodpornym materiałem budowlanym. Cechą charakterystyczną klinkieru jest także trwała przez długie lata barwa. Producenci klinkieru oferują w chwili obecnej nie tylko bryk czy cegłę klinkierową, ale także różne kształtki, które pozwalają bezproblemowo zbudować i wykończyć budowle w przeróżnym kształcie. Stosując klinkierowe kształtki nie ma już potrzeby docinać cegły, bez problemu można także dobrać kolor kształtek do koloru bruku czy cegły elewacyjnej. Także wykończenie powierzchni kształtek klinkierowych jest bardzo różnorodne. Z dostępnych na rynku kształtek można budować i wykańczać grille ogrodowe, murki oporowe w ogrodzie, zbudować i wykończyć pergolę czy wybudować i wykończyć ogrodzenie. Na rynku dostępne są kształtki elewacyjne. Kształtek elewacyjnych możemy użyć do wzniesienia, a następnie do wykończenia ławek ogrodowych, grilli, murków oporowych i ścian. Kształtki elewacyjne mogą być łączone z cegłą klinkierową, ale mogą posłużyć także jako materiał wykończeniowy do elewacji lub małej architektury ogrodowej wykonanych z innych materiałów niż klinkier. Na rynku dostaniemy także kształtki parapetowe, czapy i daszki ogrodzeniowe. Wszelkie kształtki klinkierowe produkowane są w wersji perforowanej lub pełnej. Kształtki pełne są droższe i cięższe od kształtek perforowanych.

Krótko o drewnie

Bardzo chętnie stosowanym materiałem do wykończenia tarasu jest drewno. Deski tarasowe mogą być wykonane z drewna egzotycznego lub z drewna krajowego. Do wykończenia tarasu możemy użyć desek gładkich, desek jednostronnie lub dwustronnie ryflowanych. Deski ryflowane to deski, których powierzchnia została pokryta rowkami. Rowki te nie tylko zdobią deski, ale ponieważ mają działanie antypoślizgowe zwiększają bezpieczeństwo użytkowania. Z desek ryflowanych znacznie szybciej jest także odprowadzana woda. Zdarza się, że górna i dolna strona desek jest inaczej ryflowana. Stwarza to większe możliwości aranżacji powierzchni tarasu. Do wykończenia powierzchni tarasu możemy zastosować również drewno, które zostało poddane modyfikacji termicznej, czyli tzw. termodrewno. Termodrewno jest znacznie bardziej odporne na działanie wilgoci. Z termodrewna mogą zostać wykonane nie tylko wykończenia posadzki tarasu. Jest to materiał, który idealnie nadaje się na elewacje budynków, można wykorzystać go także jako surowiec do produkcji mebli ogrodowych czy do budowy małej architektury ogrodowej. W sprzedaży dostępne są wykonane z termodrewna deski tarasowe oraz różnego kształtu moduły, które można łączyć w większe elementy. Termodrewno nie jest niestety surowcem tanim. Metr kwadratowy desek tarasowych wykonanych z termodrewna kosztuje minimum 100 zł. Taras możemy wykończyć również deski wykonanymi z tworzywa kompozytowego.

Wykładzina na podłodze

Sposobem na wykończenie posadzki może być zamontowanie elastycznej wykładziny. Podłoże, na którym będziemy układali wykładzinę powinno być stabilne i równe. Podłoże pod wykładzinę możemy wyrównać i utwardzić żywicą epoksydową, masą lub gruntem epoksydowym. Przed przystąpieniem do utwardzenia i wyrównania podłoża, podłoże najpierw oczyszczamy, a wszystkie pęknięcia i szczeliny wypełniamy przy użyciu żywicy epoksydowej. Po wykonaniu tych prac należy podłoże zagruntować. Do gruntowania podłoża pod wykładzinę można użyć np. preparatu WB-280 Artelit Professional lub preparatu Atlas Uni-Grunt. Następnym etapem jest rozprowadzenie na podłożu masy niwelującej. Warstwa masy niwelującej powinna mieć grubość minimum 2 mm. Jeżeli na podłożu zamierzamy układać wykładzinę korkową, wykładzinę dywanową lub wykładzinę PCV dobrze jest przed ich zamontowaniem wylać cienką warstwę masy samopoziomującej. Przed ułożeniem wykładziny warto jest sezonować ją przez okres 24 godzin. Układanie wykładziny zaczynamy po upływie 10 minut od chwili, w której nanieśliśmy klej na podłoże. Wykładzinę dociska się mocno do podłoża. Dzięki temu użyty do jej montażu klej zostanie równo rozprowadzony. Do dociśnięcia wykładziny używa się walca o wadze minimum 50 kg. Usuniemy w ten sposób znajdujące się pod wykładziną powietrze. Walec należy prowadzić najpierw w poprzek, a następnie wzdłuż przyklejonego arkusza arkusza wykładziny.

Zabezpieczamy podłogę z drewna

Drewnianą podłogę musimy po ułożeniu zabezpieczyć. Do tego celu można użyć lakieru lub oleju. Bardziej wszechstronnym materiałem zabezpieczającym jest olej. Olejem możemy zabezpieczyć podłogi praktycznie ze wszystkich gatunków drewna, a rodzaj lakieru należy dobierać do gatunku drewna z jakiego została wykonana podłoga. Innego lakieru będziemy musieli użyć do zabezpieczenia podłogi, która została wykonana z drewna drzew liściastych, a innego do zabezpieczenia podłogi wykonanej z drewna drzew iglastych. Podłóg drewnianych, które znajdują się w pokojach dziecięcych nie zaleca się zabezpieczać olejem. Podłoga zabezpieczona olejem w pierwszym okresie eksploatacji bardzo łatwo ulega zabrudzeniom, które jest bardzo trudno usunąć. Dlatego w pokojach dziecięcych zalecane jest zabezpieczanie podłogi lakierem. Z podłogi zabezpieczonej lakierem powstałe zabrudzenia zmyjemy używając wilgotnej ścierki. Podłoga w pokoju dziecięcym powinna zostać zabezpieczona lakierem, który jest dopuszczalny do używania w pomieszczeniach dla osób z alergią. Można także użyć lakieru, który spełnia normę PN-EN 71-3. Norma ta jest nazywana Normą Bezpieczeństwa Zabawek. Podłogę w pokoju przeznaczonym dla dzieci możemy zabezpieczyć także lakierem nowej generacji. W składzie takiego lakieru znajdują się niszczące bakterie, grzyby i drobnoustroje nanocząsteczki. Jeżeli w naszym domu mieszkają zwierzęta podłogę najlepiej jest zabezpieczyć olejem.

Sposoby zabezpieczenia drewna

Wykonaną z drewna podłogę należy po jej ułożeniu zabezpieczyć lakierem lub olejem. Najbardziej popularnym sposobem zabezpieczania drewnianej podłogi jest jej lakierowanie. Pokrywając podłogę lakierem zachowamy naturalny rysunek słojów oraz naturalną barwę drewna. Uzyskanie takiego efektu będzie możliwe jeżeli drewnianą podłogę zdecydujemy się zabezpieczyć lakierem wodnym. Z kolei stosując lakier rozpuszczalnikowy drewniana podłoga uzyska ciepły odcień złota. W zależności od rodzaju użytego lakieru osiągniemy także różnorodną powierzchnię podłogi. W zależności od użytego lakieru powierzchnia podłogi będzie błyszcząca, matowa, satynowa lub półmatowa. Najlepszym lakierem do pokrycia drewnianej podłogi jest lakier, który zawiera żywicę poliuretanową. Taki lakier jest bardzo elastyczny i bardzo wytrzymały. Bardzo wytrzymałe są także lakiery epoksydowe. Są one jednak obecnie stosowane coraz rzadziej. Lakiery epoksydowe wydzielają bowiem szkodliwe substancje. Nakładanie lakieru epoksydowego wymaga od osoby, która go nakłada używania półmaski wyposażonej w pochłaniacz. Do użytkowania pomieszczenia, w którym podłoga została pokryta lakierem epoksydowym można przystąpić dopiero po kilku dniach od pomalowania podłogi. Coraz rzadziej do malowania podłóg drewnianych używa się także lakierów chemoutwardzalnych, które również wydzielają szkodliwe substancje i to jeszcze długo po pomalowaniu podłogi.

Kamień we wnętrzach

W naszych wnętrzach coraz częściej stosowanym materiałem jest kamień. Powierzchnia kamiennych elementów używanych we wnętrzach jest wykańczana w sposób bardzo różnorodny. Najbardziej popularne są elementy kamienne polerowane. Polerowany kamień jest bowiem bardzo łatwo utrzymać w czystości. Powierzchnia kamienia może być też szczotkowana. Ten rodzaj wykończenia powierzchni kamienia nazywany jest antico. Powierzchnia tak wykończonych elementów jest nierówna i nie błyszczy się. Tak wykończony kamień szczególnie pięknie wygląda we wnętrzach w stylu rustykalnym. Elementy kamienne mogą być wykończone także na matowo. Niektóre rodzaje kamienia (marmur, trawertyn) muszą zostać zabezpieczone impregnatami. Dzięki impregnacji kamienie te jest łatwiej utrzymać w czystości. Marmur i trawertyn bardzo łatwo ulegają zaplamieniom, które jest trudno z nich usunąć. Warstwa impregnatu zabezpiecza je więc również przed zaplamieniem. Jednak producenci tych impregnatów raczej nie zalecają ich do zabezpieczania powierzchni, które będą miały kontakt z żywnością. Najlepszym środkiem do pielęgnacji kamiennych elementów jest czysta woda. Tylko elementy, które zostały ubrudzone tłuszczem możemy myć dodając do wody łagodny detergent. Detergent ten nie może jednak zawierać składników, które usuwają osad kamienny z wody. Do czyszczenia bardzo zabrudzonych elementów kamiennych przeznaczone są specjalne preparaty.

Układamy panele podłogowe

Panele podłogowe możemy ułożyć samodzielnie bez zatrudniania ekipy fachowców. Przystępując do samodzielnego układania paneli podłogowych musimy jednak pamiętać o przestrzegani kilku obowiązujących przy ich układaniu zasad. Do układania paneli przystępuje się już po zakończeniu wszelkich prac związanych z wykończeniem pomieszczenia. Wszelkie instalacje znajdujące się w pomieszczeniu muszą zostać wykonane przed ułożeniem paneli. Podłoże, na którym będziemy układali panele musi zostać oczyszczone z kurzu oraz z wszelkich zabrudzeń. Po oczyszczeniu podłoża należy ułożyć warstwę folii paraizolacyjnej oraz izolację akustyczną. Folia paraizolacyjna powinna mieć grubość 0,2 mm. Izolację akustyczną wykonujemy układając warstwę pianki polipropylenowej. Pianka ta powinna mieć grubość 3 mm. Jako izolacji akustycznej można także użyć miękkiej płyty pilśniowej. Decydując się na izolację akustyczną z płyt pilśniowych należy je układać pod innym kątem niż ściany. Układając panele wzdłuż ścian zostawiamy szczelinę dylatacyjną. Szerokość tej szczeliny nie może być większa niż 10 mm. Tylko taką szczelinę uda nam się zasłonić listwą przypodłogową. W pomieszczeniu, w którym będziemy układali panele nie może panować temperatura niższa niż 12 stopni. Listwy przypodłogowe należy montować do ścian. Panele nadają się do montowania na wodnym ogrzewaniu podłogowym. Do układania paneli podłogowych nie będą nam potrzebne żadne specjalistyczne narzędzia.

Przed malowaniem ścian

Malowanie ścian powinno się poprzedzić wykonaniem kilku podstawowych prac. Przede wszystkim przed położeniem nowej warstwy farby musimy usunąć wszelkie ubytki i pęknięcia na ścianach. Pierwszym krokiem prowadzącym do usunięcia ubytków ich pęknięć jest ich poszerzenie za pomocą szpachelki i zeskrobanie odstających fragmentów tynku. Kiedy dotrzemy do zwartego tynki rysę należy odkurzyć, przetrzeć wilgotną gąbką, a następnie wypełnić używając zaprawy gipsowej. Zaprawę gipsową rozprowadzamy początkowo wąską szpachelką, a następnie szeroką pokrywając zarówno samo pęknięcie, jak i niewielki fragment ściany wokół pęknięcia. Kiedy zaprawa gipsowa całkowicie wyschnie trzeba naprawione pęknięcie zeszlifować papierem ściernym. Często w trakcie użytkowania pomieszczenia na suficie lub ścianach pojawiają się plamy. Plamy te należy usunąć przed przystąpieniem do nakładania nowej farby. Pozostawiane plamy mogą przebarwić nową powłokę malarską. Do usuwania plam ze ścian lub sufitów najlepsze jest mydło malarskie. Mydła malarskiego nie należy zastępować płynem do naczyń. Trudne do usunięcia plamy możemy pokryć specjalną farbą na plamy. Taką farbę produkuje między innymi Dekoral. Farba ta usuwa plamy z dymu papierosowego, z sadzy i tłuszczu. Do nakładania farby możemy użyć pędzla lub wałka. Pędzel najlepiej sprawdza się do malowania ścian chropowatych. Wałki są idealne do malowania dużych i gładkich powierzchni.